Un iglú é frío no seu exterior, pero garda calidez e vida no interior. Unha metáfora que define a perfección o que é Igloo. Un grupo que se desmarca dos estándares, conxugando a contundencia dunhas guitaras afiadas coa trasmisión de emocións e semsacións eléctricas. O Resultado e un son que se move entre o frío glacial e a calidez humana.

A banda nace no 2004. Pronto graban a súa primeira maqueta composta de catro temas. Todos os cortes foron incluidos no seu disco de debut "Igloo" (2005). Un debut homónimo que chama a atención por esas bases electrónicas envolventes e a contundencia dosificada dunhas guitarras que son a seña de identidade da banda.

Un año mais tarde entregan o Ep "Una luz de Estío Glacial" (2006). Seis cortes nos que manteñen esos xogos efectivos entre o lirismo melódico e a pulsión nerviosa.

En 2009 presentan "La transición de fase", recolle dez temas en castelán nas que a banda avanza pola senda das letras íntimas e afonda na consecución dun son propio. cancións que gañan en pulsió, máis enénerxicas e desgarradas, pero nas que se recoñece o sello dos creadores. Igloo prefire traballar as súas cancións dun modo case artesanal, pulindo cada detalle, atentos as necesides de cada canción. Música honesta, con eles e connosco, sen pretenciosidade, sen pose.

As colaboracións de Adolfo Langa, Miguel Rivera (Maga) e Paula Gamallo, añaden lustre a unha grabación xa de por si excelente.

En Xullo de 2010 Igloo gañan o Premio Especial do Público por "La transición de fase" na segunda edición dos Premios da Música Independente convocados pola Unión Fonográfica Independente (UFI).